Her Kahramanmaraş’a gittiğimde derdim ki: “Köylerin bile il merkezinde dernekleri var, köylüler bir araya geliyor, çeşitli etkinlik ve faaliyetlerde bulunuyor, birbirleri arasındaki yardımlaşma ve dayanışmayı arttırıyorlar ama Kahramanmaraş’ın dokuz ilçesinden biri olan Çağlayancerit’in böyle etkinlikleri yapacak bir derneği bile yok. Çağlayancerit’i buralarda sahipsiz bırakıyoruz. ” Eminim ki bu sözleri sadece ben söylemiyorumdur. Ama geçenlerde duyunca çok sevindiğim, “Çağlayancerit Eğitim, Kültür ve Dayanışma Derneği, hizmete açıldı.” haberini aldım. Böylece Çağlayancerit adına önemli bir eksikliğin giderilmiş olduğunu gördüm. Peki, neden vatandaşların uzun yıllardır beklediği ve yakındığı bir durum bu. Niye bu kadar önemli bir dernek, vakıf veya başka bir sivil toplum kuruluşu? Ne işe yarar ki bu sivil toplum kuruluşları? İşte tam bu sorunun cevabını bulmak için bu yazımı kaleme aldım. Şöyle ki, bu sorularımıza cevap vermek için Çağlayancerit’in ve Çağlayanceritlinin, kısacası Çağlayancerit ile ilgili herkesin sorunlarının, sıkıntılarının, eksikliklerinin neler olduğunu bilmek gerekir. Bunları şu şekilde sıralayalım:

1- Çağlayancerit’in tanıtım sorunu

Çağlayancerit, Kahramanmaraş’ın sonradan ilçe olan ilk ilçelerinden. Bu nedenle Kahramanmaraşlı ve çevre illerden yurdum insanı, burasının bir kasaba olduğunu zannediyor hatta çoğu varlığından bile emin değiller. Bu nedenle özellikle Çağlayancerit gibi ceviz ve elma deposu bir memleketin bilinmemesi ilçe ekonomisini olumsuz etkilemekte ve sadece bu ilçeye özgü cevizlerin tanıtımı yapılamamaktadır. Bunun yanı sıra Çağlayancerit doğal güzellikler açısından da etkileyici coğrafi yapıya sahip. Yazın insanların çok rahatlıkla kamp yapabilecekleri alanları var. Dağcılık açısından da muhteşem dağlara sahip. Bırakın o kadar uzun süreli faaliyetleri, günü birlik regresyonlar için farklı bir yer. Bu durumda açılan dernek, özelde Kahramanmaraş merkezde, genelde çevre illerde hatta Türkiye’de çeşitli etkinliklerle bu gibi güzelliklerin en iyi şekilde tanıtımını yapabilir.

2- İlçe dışındaki Çağlayanceritliler

Bir diğer eksiklik ise ilçe dışında yaşayan vatandaşlar arasında iletişim kopukluğu var. Peki, bu durumda ne işe yarayacak? Dışarıda yaşayan insanlarımız bu gibi dernekler vasıtasıyla bir araya gelerek memleketleri adına ne tür faaliyetler yapabileceklerine karar verebilirler. Örneğin Ramazan ayında çok güzel bir iftar etkinliği düzenlenebilir. Hatta Kahramanmaraş’a gelen insanlarımızın daha kolay uyum sağlaması açısından yardımcı olunabilir. Memleketlerinin eksikliklerini giderme noktasında kararlar alınıp, yardımlar toplanabilir. İlgili yerlere, makamlara gerekli girişimler yapılabilir. Dışarıdaki vatandaşlarımıza sahip çıkılabilir. Unutmamak lazım ki “Bir elin nesi var iki elin sesi var.” demiş atalarımız.

3- İlçe dışında öğrenim gören öğrenciler

İlçe ekonomik açıdan zayıf bir görünüm çizmekte. Bin bir güçlükle okuyan ve sınavları kazanan lise ve üniversite öğrencilerine yönelik varlıklı vatandaşlarımızdan burslar ve yardımlar toplanıp bu dernek kanalıyla dağıtımı yapılabilir, talebelerin barınmalarına yardımcı olunabilir. Şehir merkezinde kermesler vs düzenlenebilir. Böylece eğitim ve öğretim açısından ilçeye yönelik ölçülemez faydalar sağlanabilir.

4- İlçeye atanan ya da tayini çıkan memurların ve ilçeye yatırım yapacak şahısların yönlendirilmesi ve bilgilendirilmesi

Özellikle ilçeye atanan ya da tercih yapmak isteyen öğretmen ve memur vs. kişilere ayrıca yatırım yapmak isteyen müteşebbislere şartlar ve durumlarla ilgili doğru bilgilerin verilmesi ve yönlendirmeler bu dernek sayesinde olabilir.

Sonuç olarak yukarıda sadece sağlayacağı birkaç faydasını yazdığım bu dernek, Çağlayancerit’in dışarıda gözü, kulağı, eli ve ayağı olacaktır. Bu noktada dernek yetkililerine şunları söyleyerek yazıma son noktayı koymak istiyorum: sadece derneği açmakla kalmayın, aktif, girişken, özverili ve çalışkan olun, Çağlayancerit’i en iyi şekilde temsil edin, sesimizi duyurun. Faydalı, tanıtıcı ve etkileyici etkinlikler bekliyoruz, sizlerden. Bu anlamda yapacağınız çalışmalarda kolaylıklar dileyerek yazımı bitiriyorum.

Editör: Mikail AYDEMİR